آذر
۲۴
اوبونتو ۱۱٫۱۰ گربه خیالباف دنیای لینوکس
اوبونتو ۱۱٫۱۰ با اسم رمز Oneiric Ocelot آخرین نسخه پایدار از توزیع اوبونتوست که تحت پشتیبانی تجاری Canonical توسعه می یابد.
نسخه های ۳۲ و ۶۴ بیتی تقریباً به صورت همزمان منتشر شدند. اوبونتو سه نوع ایمیج نصبی مختلف را برای دانلود قرار داده است. یکی نسخه CD که نصاب گرافیکی دارد، یکی هم نسخه Alternative installer و درآخر هم نسخه DVD . توجه داشته باشید که نصاب نسخه DVD مشابه نصاب گرافیکی است که بر روی CD عرضه شده است. نسخه ی DVD فقط زبان های بیش تری را به همراه دارد.
در تصویر زیر منوی بوت نسخه Alternative installer را مشاهده می کنید. این نسخه قابلیت بوت به صورت دیسک زنده (Live Disk) را ندارد.
این هم تصویری از منوی بوت نسخه DVD که قابلیت بوت به صورت دیسک زنده را هم دارد.
فرآیند نصب: به جز چند تغییر و تفاوت جزئی، نصاب اوبونتو ۱۱٫۱۰ تقریباً مشابه نصاب نسخه های قبلی است. یک تفاوت در نصاب این نسخه که زیاد هم به چشم نمی آید این است که هشدار ابتدای نصب که “آیا کامپیوتر به برق متصل است” برداشته شده و تنها هشدارهای به اینترنت متصل بودن و داشتن فضای خالی روی هارددیسک باقی مانده اند. حداقل فضای پیشنهادی برای نصب نسخه DVD حدود ۸٫۶۶GB و برای نسخه CD حدود ۴٫۴GB است.
این هم تصویری از منوی بوت نسخه DVD که قابلیت بوت به صورت دیسک زنده را هم دارد.
فرآیند نصب: به جز چند تغییر و تفاوت جزئی، نصاب اوبونتو ۱۱٫۱۰ تقریباً مشابه نصاب نسخه های قبلی است. یک تفاوت در نصاب این نسخه که زیاد هم به چشم نمی آید این است که هشدار ابتدای نصب که “آیا کامپیوتر به برق متصل است” برداشته شده و تنها هشدارهای به اینترنت متصل بودن و داشتن فضای خالی روی هارددیسک باقی مانده اند. حداقل فضای پیشنهادی برای نصب نسخه DVD حدود ۸٫۶۶GB و برای نسخه CD حدود ۴٫۴GB است.
در نصاب گرافیکی خیلی راحت می توانید با ماوس و کلیک فرآیند نصب را پیش ببرید. البته نصاب تنظیمات پیشرفته ی خاصی ندارد و هنوز هم LVM(Linux Logical Volume Manager)RAID و رمز گذاری روی هارددیسک پیشتیانی نمی شوند. آن چیزی که نصاب به عنوان تنظیمات پیشرفته ارائه می دهد زیاد هم پیشرفته نیست ولی بیشتر خود را در ابزار پارتیشن بندی هارددیسک نشان می دهد. برای استفاده از ابزار پیشرفته ی پارتیشن بندی به مقادیری اطلاعات درباره نحوه ی پارتیشن بندی توزیع های لینوکسی نیاز دارید که بتوانید به راحتی پارتیشن های مورد نیازتان را ایجاد کنید.
ابزار پیشرفته ی واقعی را نصاب نسخه Alternative به همراه دارد که تمام ویژگی هایی که از یک نصاب لینوکسی انتظار می رود مانند LVM ، RAID و رمزگذاری هارددیسک را به همراه دارد.
این نصاب مانند نصاب گرافیکی هم نصب اتوماتیک و هم نصب دستی دارد، پس آن هایی که نحوه پارتیشن بندی توزیع های لینوکسی را نمی دانند می توانند با نصب اتوماتیک سیستم عامل را نصب کنند.
فایل سیتم پیش فرض این نسخه ext4 است و البته مثل همیشه فایل سیستم های ext3 ، btrfs ، reiserfs ، xfs و jfs هم برای انتخاب در دسترس هستند. وقتی سیستم عامل را نصب کردید خواهید دید که اگر نسخه CD را نصب کرده اید ۲٫۷GB و اگر نسخه DVD را نصب کرده اید ۳٫۷GB از فضای هارددیسک برای نصب سیستم عامل استفاده شده است.
ارتقای نسخه قبلی: ارتقا به اوبونتو ۱۱٫۱۰ خیلی سر راست و آسان است. در اوبونتو ۱۱٫۰۴ وقتی موجود بودن نسخه جدید شناسایی شد پنجره زیر نمایان می شود و سیستم عامل به راحتی به نسخه ۱۱٫۱۰ قابل ارتقاست.
بعد از ارتقا هم هسته ی لینوکسی را که اوبونتو ۱۱٫۰۴ استفاده می کرد بدون اینکه هیچ یک از اطلاعاتم را از دست بدهم به هسته ۳٫۰٫۰ که مورد استفاده ی اوبونتو ۱۱٫۱۰ است تعویض کردم. البته همیشه بهتر است از اطلاعاتتان پشتیبان بگیرید که خدایی نکرده اتفاق ناگواری پیش نیاید!
برای ورود به سیستم در صفحه ی ورود باید نام کاربری و رمز عبور حسابی که در هنگام نصب سیستم عامل ساختید را وارد کنید. صفحه ورود جدید یک صفحه کلید مجازی هم به همراه دارد که به درد آنهایی می خورد که به امنیت اهمیت زیادی می دهند و یا صفحه کلیدشان خراب است!
پس از ورود به سیستم اولین چیز که جلب توجه می کند قابلیت کاربر مهمان (guest session) است که به سیستم عامل اضافه شده و از طریق کاربر فعلی هم قابل دسترسی است.
اوبونتو ۱۱٫۱۰ با نرم افزارهایی همراه است که اکثر کاربران برای کار روزانه ی خود به آن ها نیاز دارند. فایرفاکس ۷٫۰٫۱ تنها مرورگری است که به صورت پیش فرض نصب است. البته کروم ۱۴ هم برای نصب در مخازن قرار داده شده است. Mozilla Thunderbird ، Transmission Bit Torrent ، Empathy instant messenger و Gwibber microblogging client دیگر نرم افزار های مرتبط با اینترنت هستند که به صورت پیش فرض نصب هستند. LiberOffice 3.4.3 به عنوان مجموعه ی آفیس نصب است و تعدادی بازی هم نصب است که البته بیشتر از آن را می توانید در مخازن بیابید. اگر تازه کار هستید و به تازگی به دنیای اوبونتو وارد شده اید بیش تر نرم افزار های مورد نیازتان را از پیش نصب شده خواهید دید و با آنها تنها چند کلیک فاصله خواهید داشت.
به دلیل قوانین کپی رایت اوبونتو کدک های تجاری صوتی و تصویری را به همراه ندارد اما می توانید آن ها را با نصب بسته –ubuntu-restricted-extras نصب کنید. پس از نصب این بسته Java JRE و Adobe Flash plugin هم نصب می شوند و برنامه هایی که به این ها نیاز دارند می توانند از جاوا و فلش استفاده کنند.
برای مدیریت برنامه هایی که به صورت پیش فرض نصب هستند و همچنین برای نصب برنامه های موجود در مخازن می توانید از مرکز نرم افزاری (Software Center) که یک مدیریت بسته ی گرافیکی است استفاده کنید. Software Center هم چنان هم همان کاری را انجام می دهد که در نسخه های پیشین انجام می داد فقط کمی محیطش زیبا تر و رابط کاربری اش بهتر شده است. مثل همیشه برای نصب هر نرم افزار باید یکبار رمز عبور را وارد کنید و این کار وقتی که بخواهید برنامه های زیادی را نصب کنید کمی آزار دهنده می شود. سینپتیک (Synaptic Package Manager) همان مدیریت بسته های قدیمیِ اکثر توزیع های مبتنی بر دبیان هم دیگر به صورت پیش فرض نصب نیست اما برای نصب موجود است. نرم افزار های مدیریت بسته های دیگری هم برای نصب هستند مثل Muon Package Manager که مدیریت بسته های توزیع Kubuntu است.
به صورت پیش فرض سیستم به گونه ای پیکر بندی شده که به روزرسانی ها را بلافاصله پس از بوت شدن سیستم عامل بررسی کند و بعد ازآن هم به صورت روزانه به روزرسانی ها را بررسی می کند. اگر به نظرتان بررسی روزانه زیاد است می توانید به راحتی تنظیمات را مطابق میل خود تغییر دهید اما برای امنیت بیشتر سیستمتان بهتراست گزینه آخر که Never هست را برای به روزرسانی ها انتخاب نکنید. به روز نگه داشتن سیستمتان یکی از راه های ساده برای دست یابی به امنیتی خوب است.
در سیستمی که من از آن برای نوشتن این بررسی استفاده کرده ام هشدارهایی که با اتصال سخت افزار جدید نمایان می شوند عالی عمل می کنند. هشدار پیش فرض به صورت “Ask what to do” است. به عنوان مثال وقتی دوربین دیجیتال خود را به سیستم وصل کنید منوی زیر ظاهر می شود. گزینه هایی که با اتصال دوربین دیجیتال ظاهر می شوند شامل Brasero (برنامه ای برای رایت) و یا باز کردن تصاویر در برنامه ی مدیریت تصاویر Shotwell است. مشکل Shotwell این است که فقط یک عکس را از دوربین بارگذاری کرد. البته نصب مدیریت تصاویر محیط KDE یعنی digiKam هم مشکلی را حل نکرد و همان یک تصویر را هم نشان نداد.
به صورت پیش فرض سیستم به گونه ای پیکر بندی شده که به روزرسانی ها را بلافاصله پس از بوت شدن سیستم عامل بررسی کند و بعد ازآن هم به صورت روزانه به روزرسانی ها را بررسی می کند. اگر به نظرتان بررسی روزانه زیاد است می توانید به راحتی تنظیمات را مطابق میل خود تغییر دهید اما برای امنیت بیشتر سیستمتان بهتراست گزینه آخر که Never هست را برای به روزرسانی ها انتخاب نکنید. به روز نگه داشتن سیستمتان یکی از راه های ساده برای دست یابی به امنیتی خوب است.
در سیستمی که من از آن برای نوشتن این بررسی استفاده کرده ام هشدارهایی که با اتصال سخت افزار جدید نمایان می شوند عالی عمل می کنند. هشدار پیش فرض به صورت “Ask what to do” است. به عنوان مثال وقتی دوربین دیجیتال خود را به سیستم وصل کنید منوی زیر ظاهر می شود. گزینه هایی که با اتصال دوربین دیجیتال ظاهر می شوند شامل Brasero (برنامه ای برای رایت) و یا باز کردن تصاویر در برنامه ی مدیریت تصاویر Shotwell است. مشکل Shotwell این است که فقط یک عکس را از دوربین بارگذاری کرد. البته نصب مدیریت تصاویر محیط KDE یعنی digiKam هم مشکلی را حل نکرد و همان یک تصویر را هم نشان نداد.
برای اجرای موسیقی و CD های صوتی هم Banshee تنها انتخاب شماست و همان طوری عمل می کند که از آن انتظار می رود و همین که بخواهید فایلی با فرمت تجاری را اجرا کنید خطای زیر را می دهد که البته با نصب بسته ای که پیش تر ذکر شد می توانید مشکل را حل کنید.
سیستم عامل اکثر چاپگرهایی که درایورشان را در دیتابیس خود دارد به راحتی پیکربندی و نصب می کند. مثلا چاپگر HP Deskjet F4280 All-in-one من به راحتی پیکربندی و نصب شد. هرچند چون سیستم عامل درایور چاپگری از مدل Canon i960 را نداشت نتوانست آن را نصب کند اما از آن جا که من قبلا این چاپگر را بر روی توزیع سابایون (Sabayon) نصب کرده بودم، نزدیک ترین درایور به این چاپگر را می دانستم و با استفاده از پیکربندی دستی و چند کلیک این چاپگر هم به راحتی نصب شد.
اکثر ابزار های مدیریتی با رابط گرافیکی را که برای مدیریت سیستم به آن ها احتیاج دارید را در System Settings خواهید یافت.
یکی از برنامه های مدیریتی که از System Settings قابل دست یابی است، برنامه مدیریت حساب های کاربری است. در اوبونتو ۱۱٫۱۰ حساب های کاربری که می توانید ایجاد کنید به دو نوع کاربر استاندارد(Standard User) و کاربر Administrator کاهش یافته اند. در نسخه های قبلی می توانستید کاربرهای Desktop ، Custom و Administrator را ایجاد کنید.
یکی از برنامه های مدیریتی که از System Settings قابل دست یابی است، برنامه مدیریت حساب های کاربری است. در اوبونتو ۱۱٫۱۰ حساب های کاربری که می توانید ایجاد کنید به دو نوع کاربر استاندارد(Standard User) و کاربر Administrator کاهش یافته اند. در نسخه های قبلی می توانستید کاربرهای Desktop ، Custom و Administrator را ایجاد کنید.
امنیت: به صورت پیش فرض فایروال Ufw بر روی سیتم نصب است اما رابط گرافیکی آن نصب نیست. در کنار فایروال، AppArmor هم فعال است و به حفاظت سیستم می پردازد.
سخن آخر: برای اولین بار بود که احساس کردم از رابط کاربری Unity خوشم می آید چون حالا ظاهر و احساس بهتری را برای کاربر ایجاد می کند و اگر توزیع های دیگری چون Debian و Mint هم نسخه ای با این رابط کاربری ارائه دهند فکر نکنم اتفاق بدی بیفتد!
ترجمه از haiku
منبع: LinuxBSDOS
.
این ترجمه توسط تیم ترجمه 
net user administrator /active:yes
